Ik wou wat opschrijven: Maar ik dacht: bewaar dat eens voor dat boek wat je al jaren wilt schrijven! Waar moet een boek overgaan? Voornamelijk over mezelf denk ik, zodat mensen zich kunnen identificeren. Alleen... zou het interessant zijn voor een andere om te lezen? Tja, daar kom je natuurlijk maar op 1 manier achter, ik zou zeggen: gewoon doen! Hahahaha. Maar als jullie tips hebben: waar zouden jullie nu graag over willen lezen!?

Ik heb het allemaal verzonnen en niet eens omdat ik bang was dat anderen me anders niet mochten, niet eens zozeer omdat ik meer aandacht wilde maar gewoon omdat ik het kan, mensen overtuigen van dingen die zo niet waar zijn. Omdat het interessant is om een eigen wereldje te bedenken en er over te praten met anderen alsof het echt is.
Nu heb ik spijt, vreselijk veel spijt. Het was belachelijk om zoiets te vertellen aan andere mensen, niet eens echte vrienden ofzo. What was I thinking? Ik kan ook niet meer terug, ik kan geen gezichtsverlies lijden door toe te geven dat ik dat hele verhaal en alle personen die erin zitten verzonnen heb, dan zal iedereen me echt een idioot vinden. Soms denk ik dat ze weten dat het maar verzonnen is, dat ze achter mijn rug om hoofdschuddend over dat verhaal praten. Maar ik denk het niet, ik heb namelijk echt overtuigingskracht en ik lieg eigenlijk nooit. Behalve die ene grote leugen dus. Ik denk erover om mijn naam te veranderen als ik ga verhuizen, daarna emigreren en dan kunnen ze me nooit meer vinden, dan weten ze een verhaal over iemand die verdwenen is, en dan is het niet meer zo interessant. Ik met mijn grote fantasie ook.

Hey, ik ben 5 jaar geleden gepest geweest. Ik zat in het tweede middelbaar en had besloten om van school te veranderen omdat ik door bepaalde jongens in mijn klas gepest werd. Ik heb niemand toegegeven dat ik door pesterijen ben weggegaan en deed alsof ik die school niet wou. Mijn nieuwe school leek de eerste week heel fijn. Maar ik had niet door dat ik in de hel terechtgekomen was. Het duurde niet lang voor ik merkte er iets mis was met de klassfeer. Mijn klasgenoten deden zeer oppervlakkig en ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Ze deden wel vriendelijk tegen mij hoor, maar k voelde me niet op mijn gemak bij hun omdat ik merkte dat ze zeer schijnheilige mensen waren. Dus na een tijdje begon het al: eerst hadden ze mij een bijnaam bedacht: het begon al een grap, maar na een tijd was ik die bijnaam meer dan beu. Vervolgens kreeg ik ruzie met een van de meisjes omdat ik opkwam voor een ander meisje. Het gevolg ervan was dat iedereen (inclusief dat meisje waarvoor ik opgekomen was) zich tegen mij keerde. Ik was bang en radeloos. Het duurde niet lang voor ik teweten kwam wat mijn misdaad was: ik stonk... Nog nooit ben ik zo geobsedeerd geweest met mijn lichaamsgeur; ik waste me elke dag, spoot de lekkerste parfums op me, maar het hielp niks. Het was een schandvlek en ik zou het er niet afkrijgen...
Ik heb de directeur van mijn school gesmeekt om mij in een andere klas te zetten, maar hij vertelde me dat dit niet mogeljk was. Uit woede en wanhoop ben ik (ra ra ra) in mezelf beginnen te snijden. Maar ik was zo bang voor bloed, ik vraag me nog steeds af hoe ik dat maar kon. Maar ja je kent de uitspraak: als het nood het hoogst is...
Ik ben dan ook beginnen te spijbelen. Ik was een probleemkind! Ik haalde slechte punten (ik deed mijn boeken niet eens open en haalde alleen met wiskunde en frans mijn punten op)
Ik begon een dagboek bij te houden waarin ik alles schreef, Angelique noemde mijn dagboek (het bestaat nu niet meer, ik heb het allang kapotgescheurd!)en ik kon er alles in kwijt. Tot overmaat van ramp ging het ook nog eens slecht met mijn ouders. Ze maakten ruzie om dingen die ik toen niet begreep en hadden geen oog voor mij. Vooral mijn moeder had de neiging om zich dan ook op mij uit te werken.
Ik heb hun een paar keer over mijn problemen verteld,maar ze vonden datik dankbaar moest zijn dat ik zoveel van hun kreeg, dat ik me niet moest laten doen en dat ik aan mijn punten moest denken. Alsof het allemaal niet voldoende was, kreeg ik ook nog te horen dat een oudere kerel gevoelens voor mij had:s Ik had me nu helemaal van de buitenwereld afgesloten en geloofde nergens meer in behalve in ingebeelde ouders die vastzaten in 1 of ander planeet en mij daarom niet konden helpen (ja ja, er moest toch een verklaring zijn, waarom niemand mij kon helpen?) Ondertussen bleef ik pogingen doen om mij van het leven te beroven, maar het was allemaal tevergeefs. Het was alsof iemand/ iets niet toeliet dat ik kon ademen. Uiteindelijk ben ik dat jaar gebuisd geweest op mijn rapport en moest ik blijven zitten. Ik heb mij daar meteen laten uitschrijven en ging terug naar mijn vorige school.
Nu denk je: ik ben blij voor u dat het uiteindlijk goed kwam met u. Wel het is niet onwaar dat ik van die miserie af ben, maar de litteken zal voor altijd blijven. En dan heb ik het niet over mijn uiterljke littekens nee, ik heb over de innerlijke.
WIl je weten welk invloed die pesterij van 5 of 6 jaar geleden nu nog op mij heeft?
Ik ben heel onzeker, wanneer ik in het openbaar zweet, voel ik me nog steeds schuldig. Ik heb nog steeds geen vriendje gehad en wil er ook geen. Ik geloof niet meer. Ik ben een schijterd. Ik voel me net een ex-criminele. En het allerbelangrijkste: als ik die mensen af en toe nog eens tegen kom, duikt de pijn,angst weer op.

Een raad voor jullie: als jullie kind ooit klaagt dat zij/hij gepest wordt op haar of zijn school, luister dan naar uw kind. Laat haar of hem merken dat u er altijd zult zijn. En allerbelangrijkste: leer uw kind dat pesten zeeeeeeeer slecht is.

Zo dat was mijn verhaal, het was een heel gezaag, maar werkt als een soort therapie voor mij:)

'ps: sorry voor de mogelijke spelfouten ;)

Waarom voel ik mij zo alleen?
In mijn beleving besteed je meer tijd aan je vrouw dan anders (uit eten, film kijken, wandelen, naar vrienden, ...), dan een tijdje terug. Het maakt mij onzeker en alleen. Waarom ben je nog bij mij? (...)