ik haat het leven

Ik wil rust. Ik ben moe, levensmoe. Ik kan het niet meer opbrengen, iedere dag de confrontatie met mezelf, mijn beperkingen met mijn verdriet. Het ziekenhuis, mijn familie, mijn vrienden, ze bedoelen het zo goed.
Ik zwijg over mijn gevoelens. Ze weten niks over de pijn en het verdriet wat ik voel. Moe van het vechten. Ik klim de heuvel op, wil over de top, maar iedere keer donder ik net zo hard naar beneden terug waar ik was. Op en neer, zo voelt het. Zo vaak gedacht hoe stop ik het. Ik ben zo bang voor mijn gedachten. Wat mij tegenhoud is dat ik anderen zal kwetsen maar voor mezelf... ik ben niet bang om afscheid te nemen.

Truitje, ge zijt nie meer als mij! ik wil gewoon weten of gij weet da ge de verkeerde keuze hebt gemaakt!

ma zo doen...kom nu, eigenlijk zijt ge het nie waard!

ik hield meer van jou dan van alles ooit. je was perfect voor me, nu wil je niet meer bij me zijn maar toch wel. ja, wel sex. En zeggen "ik wil niet nooit meer bij je zijn". Waarom kun je niet duidelijk zijn. Wat wil je nou ECHT? Gisteren kwam ik je tegen in de stad. Je ging weg zonder iets te zeggen, je keek me wel aan. Ik voelde me verdrietig en boos en bang. Ik voel me als een wanhopige piet paaltjens.
Gelukkig zag je er niet uit, het was duidelijk dat het je niet goed ging. Daar haal ik nu mijn voldoening uit. Wat raar, nooit gedacht dat dat zo werkte.
Maar met die baard en dat ongewassen gezicht trek je in ieder geval geen andere vrouwtjes aan.
Jij leeft dan ook niet voor de vrouwtjes, maar waar leef jij wel voor R? Ik ben alleen en ik probeer te doen alsof het goed gaat maar eigenlijk wil ik huilen in een hoekje en kotsen en schreeuwen, je breekt me mentaal af. Ik dacht altijd dat ik meer waard was..