ik word gek van mezelf en mijn leven, mijn tweelingziel en ik hebben geen contact meer, hij kiest voor zijn vriendin en het sloopt me..
een maand geleden dacht ik dat ik bijna van het pijnlijke obsessieve gevoel af was, of dat ik in ieder geval goed op weg was om een manier te vinden om ermee te kunnen leven. maar toen zag ik mijn twin weer na een lange tijd, en het gevoel was weer PRECIES HETZELFDE als bij de eerste ontmoeting. en sinds die dag denk ik weer 24/7 aan hem, en de pijn lijkt alleen maar erger te worden. ik voel me vaak misselijk, ik kan me niet concentreren op mn studie, heb allerlei lichamelijke klachten, en heb het gevoel alsof een deel van mn hart is geamputeerd. ik kan niet meer, het doet zon pijn, ik kan het niet meer aan. ik wou dat ik mijn twin nooit had ontmoet, hoe mooi en diep en intense het gevoel ook is, ik kan gewoon niet meer, mijn hele leven is gesloopt, ik geniet nergens meer van...
en het ergste is nog dat niemand iets weet, het enige wat mijn omgeving ziet is dat ik nogal depressief/overspannen overkom de laatste tijd, maar ik kan ze moeilijk gaan uitleggen waardoor dat komt. het is gewoon frustrerend dat je er met niemand over kunt praten, omdat ze geen benul hebben waar je het over hebt. ik denk dat ze me voor gek zouden verklaren, als ik hun mijn gevoelens zou meedelen. ik toon er ook wel begrip voor dat mensen die dit niet hebben meegemaakt er niet in geloven dat er zoiets als tweelingzielen bestaat. je moet het gewoon gevoeld/meegemaakt hebben om het te geloven, maar het is gewoon zo moeilijk om in ''2 werelden'' te moeten leven.
wat er ook nog eens bijkomt is dat ik mn hart heb gesloten voor andere jongens, ik ben nog best jong (21 jaar) en heb nog eigenlijk een heel leven voor me, maar ik kan mn hart gewoon voor niemand meer openen, ik ben zo bang dat ik gewoon alleen eindig in het leven omdat ik niet genoegen kan nemen met een ''gewoon'' iemand. ik heb mn twin ontmoet toen ik 16 was, hij was toen 20, en wat ik merk is dat de meesten hier hun twin pas op latere leeftijd hebben ontmoet. ik vraag me af waarom ik mn twin op zon jonge leeftijd heb ontmoet. op zon jonge leeftijd kun je er toch helemaal niet klaar voor zijn, ik stond toen helemaal niet sterk in mijn schoenen,had geen idee wat mij overkwam en soms heb ik het gevoel dat alles met hem is verpest omdat ik nog zo jong was en eigenlijk niet wist wat ik er mee aan moest. pas een half jaar geleden kwam ik er via het internet achter wat er nou precies aan de hand was, ik herkende alles wat er hierover geschreven staat. ik ben zo blij dat ik niet de enige ben, en dat het echt bestaat (soms dacht ik echt dat ik niet meer spoorde). maar aan de andere kant, ik weet niet wat ik moet doen, ik heb geen zin meer in uitgaan, leuke dingen doen met vrienden zeg ik alsmaar af, ik voel me gewoon zo verdrietig en kapot van binnen dat het voelt alsof ik maar een beetje zweef in het leven..ik mis hem zo erg, ik hou zoveel van hem..
WAT MOET IK NOU DOEN MET MN LEVEN
Recente reacties
1 dag 12 uren geleden
3 dagen 12 uren geleden
5 dagen 15 uren geleden
5 dagen 17 uren geleden
1 week 3 dagen geleden
1 week 4 dagen geleden
1 week 5 dagen geleden
2 weken 1 dag geleden
2 weken 1 dag geleden
2 weken 1 dag geleden