Ik voel me zo ontzettend alleen, niemand die me ziet staan. Of ik word ineens verbannen, genegeerd. Echt, ik doe alleen maar goed, ben er altijd voor iedereen. Ben vriendelijk oprecht en een opgewekt persoon in het algemeen. En toch, iedere avond en weekend .. ik zie alleen nog een zwart gat voor me.. want al die jaren al die contacten en alles wat ik gedaan heb om in contact met mensen te blijven, hebben niets opgeleverd. Nu 4 maanden geleden iemand ontmoet waarvan ik dacht, ja dit is leuk, samen veel ondernemen, gezellig, knus en dan opeens -zonder reden of uitleg- verdwijn je uit mijn leven. Ik kan dit niet meer aan. Ik zie het niet meer zitten op deze aarde.

Afgelopen weekend was ik op een feestje waarbij veel vrienden en familie aanwezig waren. Het was erg gezellig en het feestje ging, met de nodige drank, tot diep in de ochtend door. De vriendin van één van mijn beste vrienden met wie ik altijd al een goede relatie heb gehad was, zoals wel vaker het geval, de gehele avond gezellig met mij aan het praten, dansen en knuffelen. Helaas hebben we op een bepaald moment ook gezoend. We voelen ons hier beiden schuldig over. Het was de eerste keer dat ik over een dergelijke grens heen ben gegaan en ik wil dan ook dat het niet meer gebeurt. Ik ben altijd erg eerlijk tegenover mijn vrienden en familie, maar ik ben bang dat ik de relatie met mijn vriend op het spel zet als ik het hem opbiecht.

Ik heb ernstig gelogen tegen mijn vrouw, familie en vrienden. Now there's no way back...! Ik zal deze last voor altijd moeten blijven dragen! God, vergeef me!

Ik heb al een aantal keren mijn sperma gemengd in voedsel/drinken van vriendinnen en vrouwelijke kennissen van mij.