Ooit had ik één grote liefde. Hoe raar het ook klinkt, puur uit angst dat je bij me weg zou gaan, dat ik zonder jou verder moest leven, dat ik jou pijn zou doen, heb ik het enige gedaan waardoor ik die angst niet meer hoefde te voelen. Ik heb het zelf uitgemaakt...

Heb jou hiermee heel veel pijn gedaan, vooral de manier waarop.

Negen jaren zijn er inmiddels voorbij maar nog steeds denk en droom ik vaak over jou. Hoe het had kunnen zijn.

Nooit ben ik gestopt met verliefd zijn op jou, ook al dacht je misschien van wel en had ik het zelf op dat moment ook niet in de gaten. Maar diezelfde avond wist ik al dat ik de verkeerde keuze had gemaakt. En dat ik er altijd spijt van zou houden.

Toch ben ik blij. Blij dat jij eindelijk gelukkig bent. Dat je je plekje toch nog gevonden hebt.

Blij met mijn nieuwe liefde.

Toch blijf ik aan je denken en zul je altijd een plekje in mijn hart houden...