was ik die zomer maar naar je toegegaan in het zwembad en had ik maar gepraat...
had ik je op school maar gegroet daarna...
angst heeft het mij belet...
het leek erop dat jij ook contact met mij wou...
dat je in mij een potentiële liefde zag...
jaren erna voerde ik het gesprek dat ik met je had willen voeren...
mijn wens was om je te kennen dus deed ik alsof het zo was...
enorm blij was ik toen het achter de rug was...
ook al stond ik doodsangsten uit...
ik verdraaide de realiteit naar mijn hartewens...
ja ik ben gek!

wie ben jij voor mij?
ben verliefd op jou in vlagen...
als ik je mooie lach kan zien...
op dit ene moment voel ik dan weer totaal niets...
wat me het meeste wringt is dat volgens mijn intuïtie wij bij elkaar gepast zouden kunnen hebben...
en dat dit nooit zo ver is gekomen dat het realiteit werd...
het gevoel dat er een connectie tussen ons was maar vanwege de sociale situatie niet heeft kunnen groeien...
ja het gevoel van echt iets misgelopen te zijn...
dat is wat ik de afgelopen tijd heb willen bereiken...
om iets wat kon zijn toch nog werkelijkheid te laten worden...

ik geef het nu maar een plek...
en mocht het toch voorbestemd zijn...
dan zal het ook realiteit worden...

als ik andere leuke koppels gelukkig met elkaar zie...
daar kan ik van genieten...
dan vind ik dat mooi... dat is het begrip LEVEN
dat geluk wil ik dan ook gewoon voelen...
that's me...