ik beken, dat ik niet weet wat ik wil. ik ben een vrouw, bijna 20, maagd. ik heb zelfs nog nooit gezoend. dat ik maagd ben, weet een beperkt aantal mensen. dat ik nog nooit gezoend heb, wist ik alleen.
ik ben hoogopgeleid, mensen zijn dol op mij, er wordt van me gehouden. ik lig, so to speak, vrij goed in de markt. de mannen die ik spreek, mannen die mijn vader hadden kunnen zijn, omschrijven mij als mysterieus, aantrekkelijk, ongrijpbaar, spannend. ik ga het maken, mijn leven is vrij perfect. en daar ben ik dankbaar voor. want zonder hulp was me dat niet gelukt.

maar toch knaagt er iets. ik zoek, hunker naar een liefje, een leuke kerel, om leuke lieve dingen mee te doen en ontzettend van te houden. mijn visie lijkt op die van een oma. ik zoek liefde, maar weet niet van wie. mensen van mijn leeftijd zoeken geen liefde, maar seks. dat zoek ik ook, maar een ontmaagding om het maar achter de rug te hebben zie ik niet zitten. voor mij geen seks zonder (de minste vorm van liefde) genegenheid. zeker niet mijn eerste keer. maar waarom kom ik de ware (althans.. de ware...) dan niet tegen?!
kortom, ik wilde dat ik wat meer ervaring had. ik kijk jaloers naar iedereen die al tig losse relaties achter de rug heeft, zelfs al lopen die relaties stuk. ik kijk naar iedereen die lelijker, dikker, lomper, dommer is dan ik, en dan denk ik; waarom ik niet? wat is er mis met mij? wat doe ik verkeerd?
en de waarheid is, dat ik het ook wel een beetje weet. ik kan niet krampachtig proberen het niet krampachtig te willen. ('ik wil heeeeelemaaal niet graag een vriendje, lalala, het maakt me nietsnietsniets uit, lalala')
ofwel, krampachtig loslaten van mijn wensen.
ik sluit me af voor het mannelijk geslacht (en -sverkeer), tenminste, alles wat verder gaat dan flirten, terwijl ik er tegelijkertijd naar verlang. hoe vreemd is dat! wat een hypocrisi!
ik zie het al gebeuren dat ik straks 30 ben en nog maagd en ongezoend. en hoe ouder ik word, hoe erger het wordt. kun je je afvragen; jezus, zoek een leven, als dat het enige was waar de wereld zich zorgen over moest maken.... trivialiteit ten top. het slachtoffer uithangen'('het ligt allemaal aan anderen! ik weet niet wat er mis met mij is, blablabla') werkt echter ook niet. en hoe moeilijk kan het zijn om iemand leuk te vinden? ook dat heb ik geprobeerd, kerels leuk vinden waarbij er bij mij geen vonk overslaat. maar uiteindelijk maak ik daar helemaal niemand gelukkig mee, want mensen verdienen het niet om gebruikt te worden. wat een ambiguiteit! ik word er gek van! alles lukt me, maar dit niet. ik ben geen controlefreak, maar zou graag wat meer inbreng hierin willen hebben, want ik denk dat ik met wachten... helemaal nergens kom. wachten, op wat dan?! wachten, tot ik een ons weeg, wat mijn aantrekkelijkheid ongetijfeld vergroot. tot er een romeo op mijn balkon staat, en zegt, spring achterop mijn lief, ik neem je mee naar de sterren en daar voorbij, ofzo?? zo werkt het helaas niet. maar hoe dan wel? en waarom duurt het zo feckin lang?!