Vergeefmij

Ik wilde dat ik zekerheid voelde tussen jou en mij, maar deze vervaagd steeds meer en ik lijk de grip te verliezen. Hoe kan een vrouw zo van je houden als ik deed? Twee jaar terug rond kerst, dat ene smsje wat ik ontving maar niet voor mij bestemd was... heeft mij zo geraakt en jij bleef maar zeggen dat het niets voorstelde terwijl de tekst duidelijk anders getint was. Het is verledentijd, maar het vreet nog steeds aan mij, ik heb je hierna nooit meer 100% geloofd en wantrouw alles wat je doet; later thuiskomen, onduidelijk en abstrakt taalgebruik, ergens veel eerder naar toegaan, een programma wat verandert en zo zijn er tal van redenen waarom ik je nog steeds niet vertrouw. Je hebt het nooit meer over die persoon gehad. Beloofde mij te zeggen als zij weer contact met je zocht... Waarom loopt altijd/veel anders dan ik in 1e instantie dacht? Waarom weet ik niet of jij nu eerlijk bent tegenover mij of dat ik beter mijn leven kan omgooien en een nieuwe weg in kan slaan - welke deze dan ook mag zijn? Waarom durf ik je niet los te laten en te laten gaan? Waarom kan ik niet de focus bij mij houden en ook goed zorgen voor mijzelf?! (...)

Ik ben dik. Ik ben zo geboren. Ik heb suikerziekte.
Ik wil niet dik zijn. Ik wil gezond en dun zijn, ik doe er alles voor. Maar toch lukt het niet. Ik haat het als mensen me uitlachen of uitschelden om mijn vet. Ik doe echt hard mijn best, maar dat zien zij niet. Zij zien alleen de buitenkant. Als je stoer wilt zijn moet je niet alleen naar de buitekant van anderen kijken. Kijk in ze, dan hoeft niemand stoer te doen.

Daar zit ik dan, vroeg in de ochtend, een nacht achter de rug met weinig tot geen slaap. Teveel onrust, om gek van te worden! (nou ja, ik kan dat beter zeggen dan mijn psych toch?!)

Het maakt inderdaad niks uit of je mij teruggesmst hebt. Ik weet alleen dat ik erg met jou bezig ben de laatste weken!
Soms sta ik met mijn telefoon in mijn handen om je een sms te sturen maar iets weerhoudt mij. Bang? Ik weet het niet.

Ook jij hebt een mooi plaatsje in mijn hart, nooit weggeweest, soms iets in de schaduw maar opeens straalt dat plekje weer volop en daar schrik ik van.

Er is een hoop gaande hier dat is 1 van de redenen dat ik even 'verdwenen' ben, zodat de rust kan wederkeren. Als ik volgende week, op de dag dat er markt staat, weer bij jou in de buurt ben zal ik om mij heen kijken om te zien of ik je zie.

Top dat je de strijd gewonnen hebt! Wat zal dat een heerlijk gevoel wezen voor je!
Je bent sterk, dat heb ik altijd al gezegd en dit bewijst het wederom! Je bent goed bezig dame!

Ik droom van een leuke, mooie, en spannend leven. Mijn leven is enorm spannend geweest, maar mooi, nee. Altijd verkeerde vriendjes gehad en elke keer zeg ik dit gebeurd me niet meer, dit is zó niet mij. Ik ben (of was voorheen) een gevoelige en lieve meid/vrouw. Ik zoek altijd van die vriendjes die verzorging nodig hebben, die met zichzelf in de problemen zitten of veel problemen hebben (drank, drugs, justitie). Van die types die genoegen nemen met een half gaar huis met half gare spullen, vloeken, roggelen! Nu nadat ik zelf mama ben geworden zit ik nog steeds, of liever gezegd, wéér! vast geplakt aan mijn ex. Waar onze 'relatie' op slaat? Ik heb geen idee, het is in ieder geval niet de droom relatie waar ik op had gehoopt. Of nog steeds hoop?! Nehh...die hoop is allang weg. Maar waarom blijf ik dan plakken aan iemand die me emotioneel en financieel alles alleen laat oplossen?? Beats me... September begin ik met een nieuwe opleiding en ik heb er enorm veel zin in! Eindelijk een nieuw begin voor mij. Als ik de opleiding heb afgerond ga ik op kantoor werken. Daar werkt het soort man waar ik mezelf mee oud zie worden. Een man met normen en waarden, klasse, maar eigenlijk ook weer niet, een pak is maar een pak en daaronder hoeft geen nette man te zitten. Je zou kunnen zeggen dat ik toch op zoek blijf naar die mysterie, spanning en stouts, alleen dan in een gezonde relatie met iemand die een goede baan heeft en zichzelf wil ontplooien. Ik heb altijd van die lamzakken gehad, straatschoffies eigenlijk. Van die types die met een halve liter blik bier op straat lopen. En dan liep ik er naast, een leuke meid, netjes gekleed, hakken, redelijk goed figuur, make-up in orde, normen en waarden...zo fout. Mensen vroegen zich meermaals af wat ik met zo iemand deed. Wanneer krijg ik die droom baan en misschien wel die droom relatie....????

Ik ben al jaren radeloos, ik loop al sinds mijn 20e met dwanggedachten om iemand iets aan te doen.(en ja bij mensen waar ik veel van houd)ik ben er steeds op eigen houtje uitgekomen, maar verzin steeds weer nieuwe enge gedachten om me nog rotter te voelen, ik weet dat ik t niet wil, maar heb nu het gevoel dat ik denk, ik heb die gedachten toch niet voor niks t zal wel een betekens hebben waarom ik dezegedachen heb, en denk dan dat ik t echt moet doen nu denk ik weer, waarom doe je het niet, je leeft maar kort, over 50 aar heeft niemand het er meer over, en denk ik wat is maar leven, dus kan wel iemand wat aan doen. t lijkt wel of ik t moet doen,en wil. wie heeft hier ook ervaring mee. hoop dat ik niet de enigste ben.