Vergeefmij

het sluimemrde eigenlijk al een beetje in mijn hoofd, de waarheid openbaarde zich als vanuit een wazig, schemerig beeld. het is wel lang aan me voorbij gegaan, vele jaren kan ik wel zeggen. ik leefde mijn leventje en liet iedereen zijn leven leiden. opstaan tandenpoetsen, werken, koken, tv kijken en naar bed, dat was het wel zon beetje.

ik voel me deprie. ik heb alles al geprobeerd: sporten, naar de dokter toe medicijnen gehaald, ben verschillende keren naar de masseur geweest, flink opstap, af en toe sex, praten, psycholoog, psychiater, accupuntuur, sauna, enz enz. niks helpt me lichamelijk is alles goed met mij. maar heb geestelijke problemen kan me niet goed concentreren het is net dat ik niet goed meer kan nadenken.

Ik heb de afgelopen dagen een giga fout gemaakt. Ik was aan het carnavallen en omdat ik al 3 maanden een vriendinnetje (weekje op wintersport) heb was ik niet met de rest van mn vrienden vrouwen aant versieren maar stond te praten met de zus van 1 van mn vrienden. Ik weet niet meer precies hoe het gekomen is maar aan het einde van de avond stonden we te zoenen. Uiteindelijk ben ik met haar richting haar huis gegaan en we zijn daar in bed beland. Nja wat er verder gebeurd is geen al te groot raadsel. Wat echter wel supervaag is dat ik daarna niet ben weggegaan, we hebben samen 3 dagen in bed doorgebracht... Het knaagt behoorlijk aan mij dat ik dit heb kunnen doen voornamelijk omdat ik geen idee heb hoe dit verder moet. Volgens mij weten maar een paar mensen heb die het wss niet doorvertellen maar ik weet niet of ik het zelf wel kan verzwijgen. Anyways moest het kwijt.

d*, ik zie je nog altijd even graag, waarom is het nooit iets geworden tussen ons ook al gingen we naar bed samen en heb ik nooit zo goed met iemand overeengekomen als met jou. nu heb je een vriendin en staat er de ene keer in je nick dat je haar doodgraag ziet en een andere keer dat je het niet meer weet.