Vergeefmij

Ik ben een meisje van 19 jaar en ben er laatst achter gekomen dat ik boulimia nervosa heb. ik zit echt in een grote dip waar ik zelf niet uit lijk te kunnen stappen.
mijn ouders kunnen het probleem maar nauwelijks begrijpen en zien mij naar mijn mening als een zielig, saggerijnig meisje dat zichzelf op sommige dagen lui opsluit.
mijn vrienden weten het niet.

ik haat je, schijnheilige jehova! het is maar schijn dat je heilig bent. je hebt boulimia ach arme meid, je bent fitniss instructrice en heel mooi, en zwaar gelovig geen sex voor het huwlijk. maar wel spelen en flirten en de aandacht op je vestigen door zo zielig te doen en tja.. te zijn. ach en wee je bent zo mooi maar vind je zelf zo lelijk. de tijd dat mijn vriendje daar in trapte is voorbij.

7 jaar geleden begon het, ik zat niet lekker in mijn vel volgens mij heb ik toen mijn achterlijke denkgedrag ontwikkeld; ik ben te dik/niet mooi en ga zo maar door.. zucht het is alleen maar erger geworden.. nu maak ik iedere dag in mijn hoofd alleen nog maar afspraken met mezelf over wat ik mag eten die dag.. iedere dag weer datzelfde gevecht.. ik zit er steeds meer over na te denken om hulp te zoeken maar ik vind het moeilijk! Ik weet bijna zeker dat ik het heb, maar wil de
bevestiging van een arts o.i.d. niet horen wanneer hij zegt: je hebt boulimia

IK heb al zo een 5 jaar anorexia en boulimia en eerlijk gezegd ben ik dit ontzettend beu. Ik lijd elke dag honger, ben humeurig, verdrietig, speel met mijn leven en raak meer en meer in de put. IK heb hulp gezocht, heb drie keer in een eetkliniek vertoefd. Deed mijn best om te genezen, maar het mocht niet baten. Ik heb psychiaters, therapeuten, psychologen en zelfs medepatienten gesproken , in de hoop dat dit iets zou veranderen. Maar neen. Mijn ziekte(s) hebben een allesbeheersende rol in mijn leven gekregen en hebben mij ook alles afgenomen.
IK werd buitengegooid door mijn ouders, omdat zij het niet meer aankonden, ik heb een zeer slecht contact gekregen met mijn drie zussen, ik heb amper vrienden en diegene die ik nog heb verwaarloos ik , doordat ik amper buitenkom. Ik ben gestopt met school omdat ik ontzettend depressief was, waardoor ik geen diploma heb. Ik heb sinds kort een relatie met een jongen die ik ontzettend graag zie, maar dat loopt moeilijk. Ik heb een slechte gezondheid, ben ontzettend moedeloos en angstig voor alles, ik lijk onmogelijk te kunnen genieten van zaken , kortom : ik ben uitgeput.
Ik wil genezen, ik wil gelukkig zijn, ik wil leven.
Hopelijk gebeurd dat ooit nog eens.