• Ik ben een meisje van 17 jaar,
    en Ik snap het niet...
    Eerst dacht ik dat niets mij gelukkiger zou kunnen maken dan bij jou zijn!!! Maar nooit had ik gedacht dat het werkelijk zou gebeuren, en zo plotseling.. Kwamen mijn diepste dromen tot werkelijkheid! Ik weet nog goed hoe ik jou tegen kwam in dat hotel, stiekem was ik je gevolgd..

  • hoi, ben een jongen van 15 jaar. ben sinds lang tijdje eel depressief, en ik leef eigelijk vo mijn vrienden, niemand moet me hebben buiten hen, omdak doe, denk, en kledij draag waardak me goe bij voel, en dat past niet in het normaal beeld van de mens. nu dak wa beter ben, levek nog altijd voor men vrienden, ik haat de wereld, omdat de meeste mensen tch wel heel dom zijn, en harteloos.

  • Een halfjaar geleden kwam ik een geweldig persoon tegen. Alleen... ik was getrouwd. Inmiddels is de scheiding er doorheen en heb ik een relatie met die geweldige persoon. Maar, ik heb verdriet, over de scheiding, over de keuzes die ik heb gemaakt in mijn leven. Ik ben boos op mezelf omdat ik niet weet hoe ik van mezelf moet houden en dat ik er steeds een puinhoop van maak.

  • ik ben moe, zo moe. ik wil slapen en me verbergen in mijn dromen, en misschien dan wel niet meer wakker worden. ik wil mezelf niet meer zijn. ik wil iemand die van me houd, onvoorwaardelijk. ik wil wat ik niet kan hebben. ik wil jou, mama, mijn veilige thuishaven. zonder jou voel ik me mezelf niet meer. iedereen verwacht dat ik sterk ben, me wel red.

  • Zucht, waarom stap ik niet gewoon op?
    Er is niemand thuis, pak m'n spullen en ga gewoon weg, verdwijn.
    NIEMAND op deze aardkloot heeft iets aan me.
    School gefaalt, nooit gewerkt, geen vrienden, doe altijd alles fout. Het ENIGE wat ik had was mijn vriend, die me nu ook verlaten heeft. Ik was te depressief om te zien hoe goed hij me wilde helpen, nu is hij het ook zat. Niemand heeft mij nodig. Ik ben nutteloos.
    Zoveel dingen die ik goed bedoel, maar krijg nieteens een kans om het duidelijk te maken.
    Ik zit maar heel de dag thuis, niks te doen, onzeker, durf niks, hou niet van naar buiten gaan, geen vrienden. En daar waar ik mee probeer af te spreken zeggen altijd op het laatste moment af.
    Dit leven werkt niet, waarom ben ik hier?
    Waarom sprong ik niet.
    Waarom was de snee niet diep genoeg.
    Wat er ook gebeurt, mijn littekens zijn het bewijs van hoeveel ik van je hou. Sorry dat er meer bij komen.
    Ik wil de pijn van binnen overtreffen met de pijn van buiten, van buiten voelt goed. Van binnen maakt me kapot, maar het was dit keer niet de bedoeling dat het ging bloeden =/
    Je zegt dat je gewoon egoistisch wilt zijn en alleen nog aan jezelf wilt denken.. Ik wou dat ik dat ook kon, dan was ik hier allang weg.
    Wat moet ik toch, ik wil weg.. Weg, tenzij je me een kans wilt geven, daar doe ik alles voor.
    Je bent de enige waar ik wat aan had, de enige die van me hield, de enige die me hielp, de enige waar ik tegen kon praten, je was er altijd voor me.. nouja, dit jaar... Je bent zo belangrijk voor me, het doet zo'n pijn elke keer dat je zegt hoe goed je het hebt zo alleen.. Je bent alles wat ik had en ook alles wat ik nodig heb.. Zucht, verward.. Hoe los ik dit op..

  • hallo, ik ben een man van 27 en al jaren loop ik met het idee "waar doe ik het allemaal voor". ik ben al een jaar of 15 depressief, maar kon/kan daar met niemand over praten. de laatste 10 jaar komt het regelmatig in me op om er een eind aan te maken. het enigste wat me tegen gehouden heeft is dat ik m'n opa en oma wil overleven, maar zelfs dat kan me nu helemaal niks meer uitmaken.

  • is iedereen hier depressief ofzo. het leven is leuk hoor doe er wat mee.

  • Weet je wat ik niet begrijp van mezelf?
    Ik weet vanmezelf dat als ik zo door ga het echt niet goed met me zal aflopen. Als iemand zou weten hoe ik leef..
    Ik weet gewoon dat ik een hele goede moeder ben.

  • ik ben een meisje van 15 jaar, en ik heb vorig jaar nogal een stress jaar gehad ik was helemaal depresief doordat ik zoveel puistjes enzz had...

  • Waarom is deze wereld zo wreed?
    Mensen die er normaal voor je zouden moeten zijn laten je vallen,
    Niemand waar je op kan vertrouwen.
    Ik ben ander half jaar geleden depressief geweest en ben sinds ongeveer een half jaar ging ik weer een beetje gelukkig door het leven.
    Maar door omstandig heden merk ik dat het steeds slechter met mij gaat.
    Ik heb al vaak genoeg geprobeert zelfmoord te plegen, maar steeds weer hielt iets me daarvan.
    Wat weet ik niet, maar het was net alsog God zei 'nee, dit mag je niet doen. Het leven is te kostbaar om te vergooien.' Of zoiets dergelijks.
    Maar nu...
    Ik voel me aldoor slecht,
    Zwaar depressief. Heb moeite om mezelf niet te vergiftigen met een overdosis pillen die ik ook slik. Nee, het gaat niet goed met me.
    Eten, daar heb ik ook geen zi, in. Waarom zou ik nog me best doen? Ik kan mezelf net zo goed weg laten rotten. Waarschijnlijk denken jullie nu dat ik een of andere pshygopaat ben, dat jullie vinden dat ik me aan stel, maar dit is ook niet voor aandachht. Dit is gewoon om het van me af te schrijven.
    Ik wil ook dood, het enige dat me tegen houdt is mijn vriend. Hij zorgt zo goed voor mij, maar durven praten over mijn depressie, nee, dat durf ik niet. Ik zie het allemaal niet meer zitten....