• Liegen, ik vind het eigenlijk niet fijn, en toch doe ik het, waarom?
    misschien omdat ik wil dat anderen mij leuk vinden, een stukje onzekerheid?
    Het zijn geen grote leugens, maar toch raak ik er in verstrikt, en ik weet, dat ik de mensen, die heel veel van mij houden, hiermee pijn doe.
    Af en toe geloven ze mij de waarheid niet meer, en dat doet mij dan weer pijn.
    Ik ben nog erg jong, ondanks m

  • nou , wat ik gelezen heb kan ik er ook nog wel bij denk ik.
    kan het niet helpen dat ik val op vrouwen die op de fiets panty's dragen en van die laarzen...ook in de supermarkt is het vaak raak terwijl ik vrouwen graag in haar waarden laat, ben ik te oversekst dan?

  • Om t even snel samen te vatten vroeger al hoop problemen gehad thuis. Jeugdzorg erbij, maatschappelijk werk op school, Riagg, medicijnen etc...
    Zo snel het kon uit huis gegaan, daar 4jarige opleiding gehad, zo goed als geen contact meer met ouders gehad. Laatste jaar moest ik jaar op buitenlandse stage. En keb echt altijd pech, ben op die stage zo slecht behandeld (enige vrouw, tussen allemaal mannen) dat ik absoluut niet meer verder wou in dat vakgebied. nog mooier was dat ik mn huurwoning had opgezegd omdat ik met mn vriend zou samen wonen, maar dat ging uit, dus ik had geen huis meer en geen diploma....
    Na al die jaren weer bij mn ouders aan geklopt en die konden juist hulp in hun eigen bedrijf gebruiken, dus ik daar gaan werken. En ja, kon tverwachten, is weer terug bij af... Hoe had ik dit ooit kunnen doen... Kan geen woning vinden, want bedrijf is in een heel klein dorpje, erg afgelegen en heb geen auto of rijbewijs of geld daarvoor. er rijd geen openbaar vervoer. Zo komt het al dat ik iedere dag uit mn werk weg ga op de fiets en wacht tot het tijd is om te slapen, dan ga ik naar huis en gelijk naar mn bed. Tis altijd ruzie en niet zo'n beetje ook. ik word er erg depressief van, ik eet er veel te veel door, waardoor ik van een knap meisje verander in een vatsig figuur.... Ik word onwijs vaak verkouden omdat ik met dit weer altijd maar buiten rondzwerf. Ik eet daardoor ook nooit normaal, elke dag fastfood is duur en ongezond... Doordat ik geen thuis heb, heb ik ook weinig tijd om naar een huis of ander werk te zoeken. Ik kan nooit mn verhaal kwijt, het enige wat ik in een week zeg zijn zakelijke dingen... Zoals ik in de supermarkt kom en het alsjeblieft en dankjewel....
    Ik weet echt niet hoe deze hel ooit kan veranderen... De tranen springen me dagelijks in de ogen, ik probeer het altijd weer positief, maar altijd word ik weer vernederd, ze lokken het gewoon uit, maar waarom?!? Zo vaak heb ik zin om gewoon mn jas aan te trekken en weg te gaan, maar waarnaartoe?! En hoe kom ik aan geld?!
    Ik ben het leven echt zat maar heb het lef niet om mezelf wat aan te doen...
    Wou zo graag dat het anders was, zou zo graag met vrienden gezellig uitgaan. Of gewoon maar eens aan iemand te kunnen laten zien als ik iets gekocht heb. Of discussiëren over de simpelste dingen, desnoods over het weer. Maar hier wonen alleen maar ouderen en het ligt compleet afgesloten van de gewone wereld... Ik weet het echt niet meer... ZOwieso zou ik het geeneens durven te zeggen als ik ander werk zou hebben. Niet dat ik mezelf zo geweldig vind, maar dat redden mn ouders niet. Ik kan gewoon niet zo zijn als hun, ik zou dat echt erg vinden en me schuldig voelen als hun bedrijf ten onder zou gaan... En dan krijg ik toch de slechte naam, alles komt altijd door mij, mij gelooft niemand, ik ben altijd al stom, asociaal enzo geweest volgens hun. Tijdje in mn pubertijd geloofde ik het op gegeven moment ook en ben me ook zo gaan gedragen...
    Wil zo graag gewoon ervandoor gaan op mn fiets en dan ergens ver weg in een ander land desnoods het simpelste bestaan opbouwen. Al is het werken op een klein boederijtje in Frankrijk, daar zou ik al van dromen, echt! Maar hoe kom ik weg?! Waar haal k t geld vandaan?! ik heb geen diploma, niks...
    Ik weet het niet meer, haat mezelf nu, ben alleen maar depressief, maak het mezelf niet makkelijker door zoveel te eten dat k misselijk word zelfs en dikker en dikker, waardoor ik nog rotter voel...
    Help me uit deze hel... Mn jeugd was al verpest, maar het gaat maar verder en verder, mensen van mijn leeftijd krijgen al kinderen, en ik..... ik heb werkelijk nog geen geluk gehad, laat staan een normaal leven... ik wil er zo graag mee stoppen! Eeuwig slapen

  • mijn buurvrouw laat altijd haar hond voor onze deur schijten. of dit nu expres is of niet ik wordt er doodziek van. vanacht heb ik met mijn fiets een enorme kras op haar wagen gemaakt. ging eigenlijk per ongeluk maar eigenlijk vind ik het wel prima zo. vannacht de andere kant.

  • waarom kan ik haar niet uitstaan? ze heeft rood geverfd haar en is altijd nogal aanwezig, overdreven naar haar kinderen en zoals ze op haar fiets zit, je weet niet wat je ziet! bijna hyper gelukkig kijkt ze zelfzuchtig om dr heen... ze is een jaar of 25 en denkt dat elke man haar aantrekkelijk vindt. ze werkt met ouderen en is gescheiden.

  • Tja, hoe moet ik dit verwoorden? Ik wil bekennen dat ik totaal geen enkel vertrouwen meer heb in de Politie. Tot 2x toe ben ik in korte tijd flink bedreigd, puur en alleen omdat ik met een wagentje rijdt die ik wegens gezondheidsklachten heb en waarmee ik ook op de fietspaden mag rijden.
    Je roept op dat moment de hulp in (tenminste dat hoop je dan) van de politie en je belt 112, het was tenslotte levensbedreigend en wat wordt je verteld, wilt u de lijn openhouden voor de "echte" gevallen?
    Vandaag was het weer raak, ik wordt bedreigd nog wel voor het politiebureau, een agent komt naar buiten, hoort en ziet wat er gaande is, vraagt aan de bedreiger in kwestie of het "rustiger" kan, dat gebeurd niet en vervolgens haalt meneer de agent zijn schouders op, en loopt weer terug het politiebureau in en laat je zo aan je lot over.
    Ja, ik heb gebeld, klacht ingediend en de hele mikmak maar ach, daar doen ze amper iets mee.
    Je krijgt nog een grauw en een snauw toe, wat een achterlijk systeem hier, je moet toch op z'n minst eerst het ziekenhuis in geslagen en getrapt worden dat je nog door een rietje wat adem kan halen, zoals één van de bedreigingen vanmiddag tegen mij is geuit ... en als je dan belt ... wordt er gezegd, als u zich bedreigd voelt, nou dan moet u maar aangifte komen doen en weg was het telefoongesprek. Geen goedemiddag of iets, nee het gesprek werd zo beëindigd.
    Als ik me bedreigd voel, pardon?
    Ik zou het ziekenhuis in getrapt worden, volgens mijn belager, ik zou binnenkort enkel nog door een rietje kunnen ademen en ik was "klaar" met leven.
    En zo waren er nog meer bedreigingen. En waarom?
    Moeder reed met zoontje achterop op fiets, haar iets oudere 3 of 4 jarige andere kindje op een eigen fiets, die moeder reed ver achter haar kind, kind gaat er opeens een marathon van maken en rijdt zo, ... zonder uit te kijken recht op mij af.
    Moeder kan haar kind niet optijd grijpen, want tja dat gaat een beetje moeilijk he, als je er meters achter fietst.
    En wie kreeg de schuld, ik ... moeder laat zo haar kind op een fietspad achter en besluit de achtervolging in te zetten, met flinke agressie om haar EIGEN tekortkoming fietste ze mij achterna en liet zelf haar kind staan, langs de weg ... 10 minuten heeft ze achter mij aan gefietst en moest ik stoppen want ik had haar kind bijna doodgereden, Yeah right, ... mijn kar kan niet eens sneller dan 40 en ik reed 20 en zoveel moeite mij in te halen had ze blijkbaar niet.
    Ik kon proberen haar duidelijk te maken, dat je zulke kleintjes geen seconde uit het oog moet laten, zeker als er een drukke verkeersweg is, een zeer druk fietspad maar nee, ik werd zodanig uitgekafferd en voor alles en nog wat uitgemaakt en uitgescholden, bedreigd en noem maar op, dat ik totaal de kans niet kreeg haar op haar eigen fout te wijzen.
    En eej, mocht je dit ooit lezen dan ben jij geen GOD en dan maak jij niet uit, wanneer MIJN leven eindigd.
    JIJ bent verantwoordelijk voor de veiligheid van je kind en je kind was er duidelijk nog niet aantoe om alleen te fietsen, zo ver van haar moeder vandaan.
    En wat voor moeder ben je dan, als je de achtervolging inzet en je kind daar zo laat staan??????????
    Heb je daar al eens aan gedacht misschien, wat er dan met je kind had kunnen gebeuren?
    De politieman die ik later telefonisch heb gesproken zei ook al, er IS niets gebeurd en de mensen op het bureau waren ook al verbaasd dat je kind er niet bij was.
    Ik zeg nee, gek he ... die heeft ze zo lang de weg laten staan.
    Maar mij uitkafferen dat mijn leven voorbij is, ... ik snap heel goed dat je geschrokken bent, dat was ik ook, want voor hetzelfde geldt was ze wel tegen mijn kar aangereden maar ze zal dan verre van dood geweest zijn, want ik heb geen auto, en reed heel erg zacht, juist omdat ik al uit wilde wijken en in mijn ooghoek zag dat je kind harder ging trappen op de fiets.
    Een voorbijganger die je heeft horen bleren en tieren, zei al, tjees dat wijf spoort niet en reken er maar op, al is mijn vertrouwen weg in de politie die zelf amper nog op durven treden, morgen volgt aangifte ... want dit, ... nee dit pik ik dus niet.
    En politie, als iemand de politie belt, en bedreigd wordt doen ze dat beslist niet voor hun lol ... om dan 112 te bellen, op jullie site staat duidelijk, als u bedreigd wordt, bel dan 112.
    Jullie hadden vanmiddag kunnen bemiddelen, maar nee, de politie je beste vriend, no way ... mijn vertrouwen is weg. Helemaal weg, gek he, dat mensen eigen rechtertje gaan spelen, op deze manier, want jullie, doen toch geen zak, ja als het telaat is, zinloos geweld!!!!!!!! Dat moet eerst gebeuren voordat jullie ook maar iemand serieus blijken te nemen, bedankt politie van Nederland, ga zo door toppie

  • hoi
    gister was mijn fiets gestolen op een plaatselijke meer.
    toen ik goed rond keek zag ik een kat liggen.. die lag denk ik al uren te zonnen daar.. en ik moest mijn frustraties ergens op af reageren ik had nog een blikje in mijn tas dus die schudde ik helemaal en deed hem open en smeet hem zo hard als ik kon op de kat zen maag..

  • vergeef me dat ik mischien als een ondankbare dochter op je over kom het enige wat ik wilde was een leven met respect ik had een vriendinnetje die op paardrijles zat en op muziekles etc.haar ouders woonden in een mooi huis en hadden een auto en gingen wel op vakantie ik was niet jaloers maar diep in mijn hart heb ik me altijd afgevraagd waarom zij wel en ik niet haar ouders gingen zo leuk en resp

  • tja, iedereen is zo trots op mij dat ik het zo goed red in mijn èèntje met een kind aan mijn arm. ben nu jaren alleen zonder een man en eerlijk gezegd ; ik wil ook nooit meer een man. mijn geheim wat ik nu ga vertellen komt door de schuld van een man. bij mijn berhuizing naar een andere stad , was ik in aanmerking gekomen met een zakenman. ik ziet u al grienen, van zo die zit goed.

  • ik ben geobsedeerd door nummers, getallen, cijfers, noem maar op. ik heb dit eigenlijk al van kinds af aan maar het lijkt of het steeds erger wordt (ik weet het eigenlijk wel zeker). alles wat ik doe, of het nu trappen lopen is of de afwas doe: ik moet alles tellen.