Ik weet het allemaal niet meer. Ik hou zo ontzttend veel van haar maar kon haar nooit bereiken, heb het uiteindelijk uitgemaakt in de hoop dat ze naar zichzelf zou kijken. Na het overlijden van haar moeder is ze totaal ontspoord, ze is niet langer de persoon waar ik mee de relatie in was gestapt. Ik dacht dat het beter met haar ging, ik dacht dat ik haar kon helpen ik dacht ik dacht ik dacht. Haar vriendinnen zijn zich van geen kwaad bewust als ze maar gezellig mee gaat, ze ziet er slechter en slechter uit ik zie dr kapot gaan maar mag niks zeggen, het doet pijn om t aan te zien maar wat moet ik doen, ik kan me niet langer iets bedenken ze heeft geen zin in hulp van niemand niet ze wilt alleen bezig zijn, totaal van god los. Zelfs nu ben ik bang dat ze dit misschien leest en me weer vervloekt dat ik dit soort dingen zeg, van binnen weet ze dat het waar is maar ze blijft alles ontkennen. Ik ga kapot van binnen, omdat ik haar niet kan helpen. Vergeef me maar ik moest dit kwijt, ik heb spijt, ik voel me een mislukking en alles omdat ik haar niet helpen kan, ik wil de oude haar terug, de oude haar die in staat was te denken en verantwoording te nemen. Ik wil niet nog iemand in mijn leven naar de kloten zien gaan, niet weer en nooit meer, ik wil eruit, weg, verdwijnen alles om het niet aan te hoeven zien. Maar dat is laf, ik moet sterker zijn,beter, ik moet het proberen maar hoe! Ik ben bang voor de fouten die ze nog maken zal
Recente reacties
4 dagen 3 uren geleden
4 dagen 4 uren geleden
1 week 16 uren geleden
1 week 1 dag geleden
1 week 1 dag geleden
1 week 2 dagen geleden
1 week 2 dagen geleden
1 week 2 dagen geleden
1 week 3 dagen geleden
1 week 3 dagen geleden