Vergeefmij

Ik wil mijn verhaal kwijt over mijn jeugd, en ik dacht, op internet kan iedereen het lezen, en niemand kent me hierop. Ze zeggen, drama houdt van gezelschap. Dusja.

Het gaat over mijn moeder, het hele verhaal eigenlijk. Hoe haar jeugd verpest werd, en hoe het haar lukte om hetzelfde te doen met mij en mijn broers en zussen

Als kind werd ze niet echt verwaarloosd, maargoed
ze groeide op met haar moeder, ik zeg er niet graag het woord oma meer tegen, en ze had een café, die vrouw. Mijn moeder moest daar helpen, tot ze 6 jaar werd, toen moest ze van de politie haar kind naar school doen. Ergere dingen gebeurden ook, maar ik ben dat wel vergeten. Laten we nu springen naar waar mijn moeder trouwde met de verkeerde man en met hem 2 kinderen kreeg.

Die man sloeg mijn moeder, ging haar verkrachten als ze geen seks wou. Maar ze hadden 2 kinderen samen, mijn wijlen broer en mijn zus die nu 19 is en aan een ziekte sinds haar geboorte lijdt.

Mijn moeder liep weg van die man en ontmoette mijn vader niet echt op een mooie plek, een weeshuis, waar ze eerst dacht om haar zoon en dochter achter te laten. (Ik zeg je wat eerst, ze is een beetje coockoo in haar hoofd, en door de dood van mijn broer is dat verergerd).

Mijn moeder had eens, toen mijn wijlen broer 5 jaar was, alleen gelaten in Centerparcs met haar zus. Haar zus wist dus niet dat ze voor het arm kind moest zorgen, en ging eeen bakje friet kopen, waardoor mijn broer in het zwembad viel en bijna verdronk. Het veranderde zijn leven sterk. Hij was verlamd, in een rolstoel, het enigste wat hij kon doen is kreunen.
Sondevoeding en verpleegsters vlogen de deur in en uit. Toen had je ook mijn zus, waarvan de dokters eerst dachten dat ze een spierziekte had, en dat was het niet echt, het was Lupus.

Tien jaren vlogen voorbij. Ons gezin was redelijk vergroot, een broer werd geboren, daarna ik, en dan nog 2 broers. Toen ging mijn broer die verlamd was dood. Het brak mijn moeders hart, en ze is er nog steeds niet overheen. Mijn moeder is, zoals ik zei, ziek in haar hoofd, en koopziek. Echt koopziek, als je haar kamer binnenkomt, is het net alsof je in een verwaarloosde kleerwinkel binnenkomt, dozen kleren, een grote kast met daarnaast de kleine kast met de kleren van mijn pa, waar er amper kleren inzaten.
Mijn vader loopt rond met onverzorgd haar, tanden waar niet naar gekeken word en gebrek aan persoonlijke hygiene.

Naast die broers kreeg ik nog een zus en nog 2 broers.
Van heel de meute, 7, nu zijn er 4 autistisch, de laatste vier zijn dat. Het is moeilijk en altijd luid.
Mijn moeder was, en is; lui, ondeschaamd, etc. Gewoon geen goede moeder. Als ze boos was, gooide ze met glas tegen de grond, zelfmoordpogingen, spullen in brand steken. Telkens mijn vader die haar moest stoppen. Mijn broers en zussen waren in paniek ook. Ik en mijn oudere zus moesten toen de kinderen in 1 kamer sluiten tot ze gekalmeerd was. Daarnaast verwaarloosde ze ons. Het was de ongelukkigste tijd van mijn hele leven.

Ik ging naar basisschool en het laatste jaar wist iedereen mijn verhaal, dat ik verwaarloosd werd, vettig haar enzoverder, ik had bijna geen vrienden, ik was zwaar depressief, iedereen ontweek me, iedereen verspreidde roddels en pestten me. Maar ik dacht nooit, echt nooit aan zelfmoord, ik ben iemand die niet graag pillen heb, ik ben allergisch aan pijn, ik zou dan ook geen meisjesballen hebben om mezelf wat aan te doen en iedereen alleen te laten.

Mijn oma is mijn reddende engel, mijn brenger des hoop. Mijn oma die ik nooit vergeten zal, en waar ik meer dan een jaar over ga huilen als ze weg is. Zij heeft gezorgd dat ze pleeggezinouder was voor mij en mijn broers en zus. Ik ben haar echt dankbaar, ook al toon ik het niet.

In mijn school vertel ik bijna niks. Ik heb verteld dat mijn ma en pa harde werkers zijn, en dat ik bij mijn oma en opa woon omdat ze steeds werken, dat ik alleen maar 2 broers heb, deze leugens stapelen op.
Ik weet dat in de toekomst mijn beste vriendinnen de waarheid gaan ontdekken, maar of ze me zullen steunen, tja, ik weet niet. Maar dit is mijn verhaal tot nu toe.

Ik ben een meisje van 14 die heel veel humor heeft, ik lach deze dingen weg, ik laat mensen lachen, ik
ben erg weetgierig als we komen tot de vakken NL en Geschiedenis.

Toen ik het schreef werd ik verdrietig en ebeetje misselijk. Ik schaam me echt voor het verhaal.
Sorry dat het lang is :s