• Liegen, ik vind het eigenlijk niet fijn, en toch doe ik het, waarom?
    misschien omdat ik wil dat anderen mij leuk vinden, een stukje onzekerheid?
    Het zijn geen grote leugens, maar toch raak ik er in verstrikt, en ik weet, dat ik de mensen, die heel veel van mij houden, hiermee pijn doe.
    Af en toe geloven ze mij de waarheid niet meer, en dat doet mij dan weer pijn.
    Ik ben nog erg jong, ondanks m

  • ik ben bijna 29 en heb het gevoel dat ik mijn leven aan mij voorbij heb laten gaan. ik weet niet meer wat ik moet doen. de eenzaamheid maakt me gek.... op deze leeftijd kan ik niet meer mijn ouders de schuld geven. ik ben bang voor mensen, ik zit nu al twee maanden thuis omdat ik niet durf te werken. de rekeningen stapelen zich op.... ik wil zo graag aardig gevonden worden door iedereen.

  • ik moet het idd ergens kwijt...
    voel me zo vaak alleen.. ik lijk zo grote meid maar vraag me af of ik dat wel ben.. me leven lijkt gedoemd te mislukken.. alles wat ik aanpak is uiteindelijk de verkeerde keuze..ik kom uit een gebroken gezin.. geen contact met fam me vader en me moeder heeft bordeline.. dus tja.. moeder?? ik ben er meer voor haar dan zij ooit voor mij..
    ik ben opgevangen en woon nu al 6 jaar in dit gezin..
    hun hebben mij letterlijk gered en daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor..
    maar toch.. ik voel me zo alleen.. niemand helpt mij zoals ouders dat zouden doen.. altijd zelf je boontjes doppen.. maar het lijkt niet te lukken steeds weer.. in me werk, in de liefde, vergis me steeds in mensen.. trap er steeds in.. vallen en opstaan vallen en opstaan alleen sommigen mensen vallen net iets harder dan een ander...en dan denk je naif?? nee dat is het niet. ik heb een grote rugzak meegekregen met heel veel ellende waar ik echt van geleerd heb en steeds wel sterker uitkom.
    alleen emotionneel... het lijk of niemand om me geeft.. van me houd..en ik weet zeker ik heb een goed hart. wat is er mis met mij??

  • soms word ik mijn leven gewoon zo zat. ik heb alles verpest. ik heb anorexia, een arm en een been vol littekens, ellende thuis. het kan allemaal niet meer.
    ik ben gewoon een te typisch probleemkindje, maar ik wil zo graag een normaal leven lijden, zonder zorgen over eten en ouders.

  • twee keer ben ik verliefd geweest, zo ontzettend verliefd. het kon ze echter niets schelen. nooit iets. ergens dacht ik het te weten, zij was het voor mij. maar ik was niet goed genoeg, ik had het mis.
    en het is zo oneerlijk. geneukt wordt ze, de hele dag, door mannen die haar totaal niet waarderen om wie ze is.
    maar goed, het gaat om mij.

  • Ach lichaam...vergeef me dat ik me nu al een jaar niet meer hetzelfde voel.
    Dat ik nu al een jaar bij ieder kwaaltje nadenk over wat het wel niet zou kunnen wezen!

  • ik ben lesbisch en ben echt heel fel verliefd op een meisje maar ik heb mijn coming-out nog maar aan 2 vrienden gedaan hoewel er toch een paar zijn die iets door beginnen te hebben ik weet echt niet meer wat doen hoe moet ik dit nu aan mijn ouders vertellen hoe gaat iedereen reageren als ik vertel dat ik lesbisch ben en vooral hoe gaat het meisje waarop ik verliefd ben reageren oh help ik word ech

  • Mijn hemel,
    wat heb ik veel te biechten. Dit is namelijk de eerste keer dat ik het doe. Mijn ouders zijn door en door atheìst ik zou het ze niet durven vertellen dat ik WEL in God geloof.
    Toch doe ik dingen die duidelijk niet kunnen: ik spijbel, ik haal geld uit mijn moeders tas, ik spiek bij proefwerken en ik drink.
    Maar het allerzwaarste wat op mijn geweten ligt is dat ik een paar jaar geleden op vakantie me aan een of andere sukkel heb gegeven. Mens wat was hij verschrikkelijk, en wat was ik dom. Niet alleen voel ik me vies en zondig (ook al gebeurde het maar een keer)er kwam totaal geen liefde aan te pas. Ook weten zelfs mijn beste vriendinnen het niet, misschien klink ik dramatisch maar ik kan het mezelf eigenlijk gewoon niet vergeven. Ik droom altijd van een goede toekomst, maar ik weet niet hoe ik die van God kan verwachten na alles wat ik heb gedaan.
    Als iemand advies heeft, alsjeblieft, ik ben ten einde raad.

  • ik ben 24 en woon vlakbij het vondelpark in amsterdam, ik ben getrouwd en heb twee kinderen. als het avond is zeg ik dat ik de vuilnis moet buiten zetten en dan ga ik het park in en doe vieze dingen met die mannen daar. mijn vriendin/vrouw - die veel ouder is - weet dat niet maar ik wil het haar wel vertellen.

  • op ieder gebied slaag ik er in om alles naar de kloten te helpen. weet echt niet meer wat ik moet doen. ik verpest m'n relatie van 3 jaar omdat ik niet meer weet of ik wel een toekomst zie met haar. ik denk het wel maar ik ben momenteel van niets meer zeker. ik weet gewoon dat ik haar niet kan missen in m'n leven.