Vergeefmij

hoi
ik ben een vrouw van 26 jaar
en heb 4maanden geleden met mij relatie gekapt met de vader
van mij kind
ben vrij snel verliefd geworden op een ander
ma die ander is getrouwd ben ik achter gekomen
en heeft zelfs een vrouw die zwanger is
toen ik het hoorde wou ik het uitmaken maar hij heeft mij steeds weer omgepraat
en ik ben zo verliefd op hem dat ik hem nog steeds zie in het weekend ma

ik ben een vrouw en ben 3 jaar getrouwd en we hebben samen een kindje. tja...samen...dat weet ik dus niet. ik ben vreemd gegaan, 1x, absoluut niet goed te praten. niemand weet ervan. de man waar ik vreemd mee ben gegaan, zie ik wekelijks. omdat mijn man en ik graag kinderen wilden, ben ik gestopt met de pil. we waren er niet erg mee bezig, maar ik werd zwanger!

mijn vader heeft het verlkl**t twee keer hij zit aan de drank daar door heeft hij meerderen ongeluken gehad toen ik klein was heeft hij ook heel heel vaak gedronken hij sloeg me vaak we hadden ook leuke tijden maar dat is verandert ik haat hem ik kan het hem niet meer vergeven ik kan het mezelf ook niet meer vergeven want ik zit zwaar aan de druks ik drink veel ben laatst opgepakt door de politie ik haat hun ook ze pakken me op terwijl ik lig te kotsen buiten op de gront ik zat een uur in de cel te kotsen waardoor ik veel vocht was verloren ik kreeg geen water en naar een uur dachten he laten we eens de anbulanse bellen miss is dat handeg ik naar het zieken huis hat veel te veel sterke drank op alcoolvergifteging jammer is nu net twee weken geleden volgende dag lekker biertje paar gram wiet en nog wat andeen zooi me vriendin heeft me 81 keer gebelt ik haat haar haar ook ze had het de week daarna uit gemaakt omdat ze met een ander wou wist het zelf ook wel maar wou kijken waneer ze het zelf zou zeggen na een dag was het met hem ook weer uit en wou ze me terug ik met me domen hoofd ja zeggen ook al dat ik wist dat ik meteen nadat hij uit was naar een vriend was gagaan druks gebruiken en een trio met een of ander wijf van school ontmaagt en dan toch ja zeggen maar ik dwaal af ik weet niet meer wat ik moet doen ik wil er vaak een eind aan maaken ik voel me zo k*t en dan gewoon een ak-47 kopen bij een gostertje die zig mijn vriend noemt en dan iedereen dooden in mijn buurt en ze alemaal mee nemen naar hell ik vertrouw gewoon niemand meer ik bedoel ik heb gewoon nu met me vriendin afgesproken maar ga ik eem misschien wat vinden juliie wat zou ik moeten doen er een eind aan maken of nog ff leven gewoon lekker drinken enz of proberen er nog wat van te maken denk niet echt dat dat lukt maar ja en nee ik ga het niet eens proberen maar ja geen zin meer om te tiepen

groet een jongen van 15

ik heb denk ik ook een plek nodig om me uit te laten over mijn gevoelens, omdat ik dit simpelweg bij mijn vrienden nooit goed durf of kan, als ik erover wil praten gaat het al vrij snel over hun, en dat is op zich ook geen probleem want ik wil er graag voor hun zijn maar bij mij loopt het nu een beetje over.
ik zit de laatste tijd in een zwart gat, niks intreseert me meer en niks lijkt te lukken. ik denk als ik dat ene heb bereikt ben ik vast wel weer gelukkig, naja niet dus.
ik ben 21 jaar en ik zie mezelf toch wel een beetje als een wijs persoon voor mijn leeftijd. toch al veel dingen meegemaakt maar ik sta ertegen over met een aditude that what doesn't kill you makes you stronger. maar op dit moment weet ik gewoon niet zo goed hoe ik hieruit moet komen.
ik denk dat ik gewoon al een tijdje depressief ben. Toen ik een jaar was ben ik bijna dood gegaan, mijn vader heeft me toen gevonden en ook al heb ik het overleeft, hij kon er niet mee omgaan dat iets waarvan hij zo hield zomaar weg kan gaan. vanaf dat moment is hij opgehouden met het tonen/ voelen van liefde, waardoor hij depressief raakte en zichzelf door zijn hoofd heeft geschoten, wat hij heeft overleeft, maar mijn broer zocht zijn aandacht en de enige manier waarop hij zag hoe was door hetzelfde te doen als hij, dus hij wilde ook zelfmoord plegen. hij was 14 ongeveer. ik heb hem zelfs nog een keer gevonden met een badjastouw om zijn nek(ik was 6) en dacht dat dat wel een leuk spelletje was dus ik ging hem bevrijden. uiteindelijk moest mijn moeder van hem scheiden anders zou jeugdzorgd mijn broer en mij weghalen. daarna een hele lieve stiefpapa gekregen, ik was wel een lastige puber en hier en daar wat opvoedingsklapjes gekregen maar al bij al toch een vrij doorsnee tiener geweest. En dan nu ineens sinds een jaar zo'n ongelukkig gevoel wat ik maar niet van me af kan schudden. 2 maanden geleden ongewenst zwanger geraakt en abortus gehad maar ik voel er niet eens zo heel veel meer bij, het is net alsof mijn emoties op uit staan ofzo. ik heb sinds kort ook een hele lieve vriend(in ieder geval 1 goed ding) maar ik kan ook niet echt bij hem terecht omdat zijn ex had verzwegen depri te zijn en dat heeft hij haar heel lang kwalijk genomen, dan kan ik moeilijk zeggen dat hij blijkbaar een voorkeur heeft voor bepaalde meisjes, dus ik hou dit denk ik toch nog maar even voor me.
maja nogal een klaagverhaal, maar zoals ik al zei in 'het echte leven' vertel ik dit allemaal niet zo snel. ik ben benieuwd of er nog meer mensen zijn die zich zo alleen voelen en door de bomen het bos niet meer zien.