Vergeefmij

Ik ben een pestkop. Iedereen haat me (en terecht). Ik ben gemeen, ik pest altijd mensen. Ik ben doodongelukkig, mijn moeder heeft kanker en gaat bijna dood, en mijn vader zie ik bijna nooit, hij werkt altijd. Ik gun het anderen niet om gelukkig te zijn!!! Ik gun het hun niet! De zielige, en zogenaamt 'live' mensen, pest ik altijd. Ik scheld ze uit tot de gevoelligste punten, totdat ze gaan huilen, en dan voel ik me goed. Ik voel me dan heel goed, opgelugd, ik ben niet de enige die ongelukkig is... ja ik weet het is stom, waarom leef ik eigenlijk? om anderen te pesten, ik heb toch niets anders te doen... Ik leer nooit op school, want mijn toekomst is niets... ik word vuilnisman, of pooier, wat me het beste uitkomt. Pesten is een verslaving, is kan er niet mee op houden. Net zoals mijn drugs. Ik kan niet stoppen. Meisjes krijg ik gelukkig wel, dat is niet zo moeilijk: beetje versieren, billen klappen, en als ze niet wil, dan verkracht ik haar. klaar. Zo gaat mijn leven. Ik ben slecht, dat vind ik leuk. Laatst heb ik samen met een paar 'vrienden' een jongen in elkaar geslagen. Ik had er gewoon zin in. Dat lucht me op. Ik schreef "vrienden" omdat het eigenlijk niet mijn vrienden zijn. Ik heb geen vrienden, ik ben alleen. Ze zijn bang voor me, daarom doen ze wat ik zeg, maar niemand kan ik vertrouwen, zoals niemand mij kan vertrouwen. Iedereen is bang voor me. Als ik wil steek ik mijn fucking kut geschiedenis leraar neer!!

Is er iemand net zo slecht als ik? of slechter? ik hou van slecht, matties?

hoe komt het toch di.. dat ik verslaafd aan je ben? komt het omdat ik eigelijk een meisje had moeten zijn, of jij misschien? want ik vind je zo prachtig, ik moet zo uitkijken niet te lang naar je prachtige gezicht, je lieve ogen en je schattige mond te kijken.. je bent zooo volmaakt ik ben verliefd op je al meer dan een jaar en ik ga bijna dagelijks met je om maar jij hebt niets in de gaten, je bent me beste vriend en je weet van nix lief omdat ik zoveel van je hou dat ik je respecteer en daarom niets durf te zeggen maar ook omdat ik bang ben dat ik dan niet meer met je om mag of zal gaan als jij weet hoe gehecht ik aan je ben... ik mis je zo, al op het moment dat je je omdraait, ik hou zo van je, je bent zo perfect, ik ben verslaafd aan jou en jij weet van nix, lief... wat moet ik doen ik leef alleen nog maar voor jou, voor de rest boeit niets me meer, wanneer krijg ik nou eens een ongeluk dan ben ik ervan af van deze dagelijkse strijd om me in te houden. aaaauuuuw ik moet me zo beheersen je niet aan te raken, want dat is alles wat ik wil, ik moet me zo beheersen waarom heb ik deze zinloze verslaving maar het is zo geweldig je te zien en je te beleven er is geen mens met een mooier uiterlijk en leuker karakter dan jij, wat een hopeloos en uitzichtloos leven maar ik blijf maar gewoon ademen, mijn grootste wens is dat ik je het kon vertellen, maar dan kan ik niet meer verderleven want het mag niet van jouW en mijn familie en ik kan niet geloven dat jij het ook wilt, jij kan het vast niet aanvaarden, ik ben zo bang dat je me verlaat... en o wereld horen jullie mij niet ik wl het uitschreeuwen dat ik van hem hou, wat een dilemma, ik ben 28 en verliefd als een jongetje

je woont in het buitenland, je bent gelukkig samen met je vriendin zei je toen. je kwam je ouders opzoeken in nl. ik kwam je tegen op een feestje. je vond me mooi, zei je. ik pakte je gezicht en gaf je een kus...zo begon het.......
3 weken lang samen in de hemel. we zijn absurd verliefd geworden op elkaar. het lijkt wel een ziekelijke verslaving.

ben er gewoon letterlijk misselijk van, kan niet meer eten en denk de hele dag aan niets anders. ik heb de kluit belazerd, niet één keer maar ik blijf het doen, het blijft trekken, het wordt gewoon een verslaving en ik ben bang dat ik er nooit meer vanaf kom. het avontuur trekt me en dat zal het blijven doen.