Vergeefmij

Ik ben bang, nou ja bang, ik weet niet of het echt bang is. Niemand snapt me ook! O ik zou willen dat iemand mijn gevoel kon begrijpen! Ken je dat gevoel als je in een achtbaan zit en je naar beneden gaat? Dat gevoel in je maag, ken je dat?
Dat gevoel heb ik als ik in de trein zit, bij iemand in de auto, achterop de fiets, als ik hand in hand loop met iemand, met iemand praat en ineens denk o ja, ik moet degene wel aankijken. Zodra ik de controle niet volledig heb over de situatie knijpt mijn maag samen, in verschillende gradaties: van licht tot vreselijk. Ik ging 2 weken terug met mijn broertje in de auto (flink stuk rijden) en ik dacht dat ik gek werd. De tranen rollen dan over mijn wangen en ik moet constant denken, niet doen, niet doen, je hebt er geen last van, je hebt er geen last van, het is onzin. Als ik 1 x denk, ik voel het, BAM, dan is het er! En krimp ik ineen omdat het zo'n naar gevoel is.
Ik durf niks meer, niet met de bus, de trein, krijg de neiging om niks af te spreken omdat ik bang ben dat niemand me snapt. En vooral juist omdat niemand me snapt. Als er nu niemand in de trein zou zitten bijv. en ik zou het gaan gebeuren en ik zou er last van krijgen, dan kan ik desnoods gillen, in elkaar krimpen, of wat dan ook. Maar juist omdat ik weet dat ik dat niet kan doen, durf ik het niet. En mijn vriend en mijn moeder bijv weten het wel, al weten ze echt niet dat het zo erg is, dat ik ermee op sta en mee naar bed ga, bij elk klein dingetje bang ben. Zo was ik van de week ziek en mijn vriend wilde met me naar de huisarts.. ik heb gezegd dat ik het onzin vond, maar voornamelijk omdat ik bang was bij hem in de auto te moeten. En wintersport in februari, dan moeten we met de trein... ik wilde eigenlijk niet mee gaan omdat ik als de dood ben dat ik er last van krijg... Terwijl ik zo graag wil! Probeerde al allerlei smoezen te bedenken, maar heb besloten wel mee te gaan en hulp te gaan zoeken voor dit enorm irritante levensbeheersende K*T probleem!!

die gozer zit gewoon nog steeds in me kop, ik word er helemaal gek van, eerst was het zo leuk., ik kon het zo goed met je vinden, waarom wilde je oppeens met me zoenen, waarom heb ik eraan toegegeven? nu is alles anders, áls we praten weten we eigenlijk allebei niet goed wat me moeten zeggen, ik ben verlieft geworden jah, kd8 dat jij dat ook was.

hallo ik ik woon nu 4jaar samen met mijn huidige vriend en vader van mijn kindje van 2.ben weer inverwachting, echt huisje boompje beestje.maar ik ben niet echt gelukkig.ben namelijk nog steeds verliefd op mijn ex.het is nu al 6jaar uit en we hebben maar 1,5jaar gehad maar zijn liefde heeft zo'n impact op mij leven gehad dat ik hem nu onmogelijk kan vergeten.ik kan wel zegge dat ik nog steeds van

ik voel me bijzonder kl*te, omdat je hebt besloten dat het een goed idee is om voor een dispuut te gaan lopen. we wonen samen, maar zelfs de weinige tijd dat je thuis bent, heb je geen tijd en aandacht voor mij, of je bent te moe.